Imieniny – Henryk

Imię Henryk pochodzi ze starowysokoniemieckiego — od Heimrich: heim (dom) + ric (władca, bogaty). Znaczenie: „władca domu" lub „bogaty pan". Do Polski trafiło przez kontakty z dynastią Piastów.

Imię Henryk wywodzi się z germańskiego Heinrich, złożonego z członów „haim" (dom, ojczyzna) oraz „ric" (władca, potężny) — dosłownie oznacza więc „władcę domu" lub „pana ojczyzny". Na europejskie trony trafiło wraz z niemiecką linią królewską, gdy w 936 roku zmarł Henryk I Ptasznik, pierwszy król Niemiec z dynastii saskiej — od tego momentu imię towarzyszyło europejskim monarchiom przez kolejne tysiąc lat, definiując między innymi historię angielskiej linii królewskiej od Henryka I aż po Henryka VIII. Na ziemie polskie dotarło za pośrednictwem dynastycznych małżeństw z Niemcami już w średniowieczu, a jego najsłynniejszymi polskimi nosicielami byli Henryk Brodaty (ok. 1163–1238) oraz jego syn Henryk Pobożny, który poległ w 1241 roku pod Legnicą, broniąc Europy przed najazdem mongolskim. Choć imię ma germański rodowód, funkcjonuje w Polsce nieprzerwanie od ponad ośmiuset lat, na trwałe wpisując się w rodzimą tradycję imienniczą — nosili je zarówno polscy książęta, jak i pisarze, w tym Henryk Sienkiewicz. Zdrobnienia Heniek i Henio towarzyszą imieniu od pokoleń. Warto dodać, że francuska forma tego imienia, Henri, była noszona przez czterech francuskich królów — ostatnim z nich był Henryk IV Burbon, twórca słynnego edyktu nantejskiego z 1598 roku, gwarantującego tolerancję religijną protestantom we Francji.

Heniek, Heniu, Henio

Henry (ang.), Henri (franc.), Heinrich (niem.), Enrico (wł.), Enrique (hiszp.), Henrik (skandynaw.)

Święty Henryk II (973–1024) — cesarz Świętego Cesarstwa Rzymskiego, reformator Kościoła, fundator diecezji bamberskiej. Patron królów i cesarzy; wspomnienie 13 lipca.

Henryk Sienkiewicz (1846–1916) — pisarz, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. Henryk Wieniawski (1835–1880) — kompozytor i skrzypek wirtuoz. Henryk VIII (1491–1547) — król Anglii.