Imieniny – Konstanty

Konstanty pochodzi z języka łacińskiego — od Constantius lub Constantinus, wywodzącego się od constans (stały, wytrwały, nieustępliwy). Znaczenie: „stały, wytrwały, nieugięty". Imię cesarskie, noszone przez pierwszego chrześcijańskiego cesarza.

Najsłynniejszym historycznym nosicielem pozostaje Konstantyn Wielki, cesarz rzymski panujący na początku IV wieku, który wydał edykt mediolański dający chrześcijanom wolność wyznania oraz założył Konstantynopol jako nową stolicę imperium na Wschodzie. Do Polski imię dotarło wraz z chrystianizacją, notowane od XIII wieku, początkowo głównie wśród duchowieństwa oraz warstw szlacheckich, dla których podkreślało związki z dostojną tradycją rzymsko-bizantyjską. W okresie międzywojennym Konstanty przeżył w Polsce znaczący wzrost popularności, będąc chętnie wybieranym imieniem w rodzinach inteligenckich i ziemiańskich, po czym po drugiej wojnie światowej stopniowo tracił na znaczeniu. Współcześnie imię to powraca do łask jako wybór ceniony przez rodziców szukających formy klasycznej, dostojnej i ponadczasowej, kojarzącej się z elegancją dawnych epok oraz silnym, niezachwianym charakterem. Zdrobnienia Kostek i Kostuś towarzyszą temu imieniu od pokoleń, łagodząc jego oficjalne, rzymsko-bizantyjskie brzmienie w codziennym użyciu. Wśród znanych Polaków noszących to imię wymienia się postacie kultury i arystokracji XIX i XX wieku, co potwierdza jego trwałą obecność w polskiej tradycji inteligenckiej.

Kostek, Kontek, Konstantuś

Constantine (ang.), Constantin (franc., rum.), Costantino (wł.), Constantino (hiszp.), Константин (ros.)

Święty Konstantyn Wielki (ok. 272–337) — pierwszy chrześcijański cesarz Rzymu, wydał edykt mediolański dający wolność religijną, zwołał sobór nicejski. Czczony jako święty w Kościele wschodnim; wspomnienie 21 maja.

Konstanty Ildefons Gałczyński (1905–1953) — polski poeta.