Imieniny Balbina: 11 marca, 31 marca, 2 grudnia
Imię Balbina pochodzi z języka łacińskiego — od słowa balbus, oznaczającego „jąkający się, sepleniący". Choć znaczeniowo przypomina imię Błażej (od łac. blaesus — „seplemiący"), to dwa odrębne rdzenie językowe, niespokrewnione ze sobą etymologicznie. Imię nadawane w tradycji chrześcijańskiej.
Imię Balbina wywodzi się z łacińskiego przymiotnika balbus, oznaczającego osobę jąkającą się lub seplenącą — w starożytnym Rzymie tego rodzaju przydomki, choć dziś brzmiące niepochlebnie, były powszechne i miały charakter czysto opisowy. Najbardziej znaną nosicielką jest święta Balbina, rzymska męczennica z przełomu III i IV wieku, według tradycji córka świętego Kwiryna, trybuna uzdrowionego przez świętego Aleksandra I dzięki dotknięciu łańcuchów, którymi skuty był niegdyś święty Piotr — Balbina miała później sama nosić przy sobie te łańcuchy jako relikwię, z czego wywodzi się jej wezwanie jako patronki cierpiących na choroby gardła. W średniowiecznej Polsce imię to, choć rzadkie, funkcjonowało w kręgach głęboko religijnych, przede wszystkim w rodzinach związanych z zakonami i duchowieństwem. Dziś należy do jednych z rzadszych imion w polskim kalendarzu, obchodzone 31 marca — nosi je ok. 980 Polek.
Balba, Balbinka, Bala
Balbina (wł., hiszp.), Balbine (franc.), Balbína (czes.) — imię znane głównie w krajach katolickich