Imieniny Bianka: 10 sierpnia, 2 grudnia
Bianka pochodzi z języka włoskiego — od bianca (biała). Znaczenie: „biała, jasna". Jest włoską odpowiedniczką imienia Blanka. Imię symbolizuje czystość i niewinność.
Imię Bianka wywodzi się z włoskiego słowa bianco, oznaczającego „biały" lub „jasny" — jego romańskie pokrewne formy, francuska Blanche i hiszpańska Blanca, wszystkie wywodzą się wspólnie z łaciny, co świadczy o szerokim, ogólnoeuropejskim zasięgu tej etymologii. W średniowiecznych Włoszech imię to było szczególnie popularne wśród arystokracji, skąd z czasem rozprzestrzeniło się na Francję oraz Hiszpanię, gdzie nosiły je liczne księżniczki i szlachcianki, co nadało mu od samego początku dostojny, wykwintny charakter. Do Polski imię dotarło jednak wyjątkowo późno w porównaniu z innymi europejskimi formami — pojawiło się dopiero pod koniec XX wieku, głównie za sprawą rosnących wówczas kontaktów kulturowych oraz mody na imiona o włoskim, eleganckim brzmieniu. Mimo tak niedawnego debiutu w polskiej tradycji imienniczej, Bianka szybko zdobyła sympatię rodziców, cenione za delikatne brzmienie oraz symbolikę czystości i jasności. Według danych z 2020 roku nosiło je w Polsce około 5 tysięcy kobiet, a jego popularność od tego czasu wciąż stopniowo rośnie wśród rodziców poszukujących formy jednocześnie eleganckiej i międzynarodowej.
Bianka, Bianeczka
Bianca (ang., wł.), Blanche (franc.), Blanka (pol., hiszp., niem.), Бьянка (ros.)
Bianka to włoska forma imienia Blanka (od germańskiego blank — biały, czysty). Błogosławiona Blanka z Kastylii (1188–1252) — królowa Francji, matka Ludwika IX Świętego; wspomnienie 1 grudnia.