Imieniny Wenanty: 1 kwietnia, 5 sierpnia, 13 października, 14 grudnia
Wenanty pochodzi z języka łacińskiego — od Venantius, wywodzącego się od venator (myśliwy, łowca) lub od venans (polujący). Znaczenie: „myśliwy, łowca".
Imię znane w starożytnym Kościele, niesione przez kilku świętych. Do Polski trafiło przez kulturę kościelną. Znany jest też Wenancjusz Fortunatus (ok. 530–600) — poeta i późniejszy biskup Poitiers, autor hymnu Vexilla Regis, napisanego z okazji złożenia relikwii Krzyża Świętego w klasztorze w Poitiers w 569 roku — dokąd trafił po latach wędrówki z rodzinnego Duplavis koło Treviso, przez Rawennę, aż na dwory frankijskie w Metz i Paryżu, by ostatecznie osiąść w Poitiers u boku swej bliskiej przyjaciółki, byłej królowej Radegundy — oraz Pange lingua gloriosi proelium certaminis, opiewającego mękę Chrystusa — utworu, który wieki później zainspirował świętego Tomasza z Akwinu do napisania własnego hymnu eucharystycznego pod tym samym tytułem. Fortunatus został pod koniec życia biskupem Poitiers i choć zasłynął głównie jako poeta dworski, Kościół uznał go za świętego już w średniowieczu. Dziś imię bardzo rzadkie, archaiczne.
Wena, Wenek, Wenancik
Venantius (łac.), Venance (fr.), Venanzo (wł.), Venancio (hiszp., port.)
Święty Wenanty z Camerino (18 maja) — młody chrześcijanin z Camerino w Umbrii (Włochy), męczennik z III wieku, zamordowany ok. 250 roku podczas prześladowań cesarza Decjusza. Patron miasta Camerino. Według tradycji miał zaledwie 15 lat w chwili śmierci.