Imieniny – Stefan

Imię Stefan pochodzi z języka greckiego — od słowa stephanos (στέφανος), oznaczającego „wieniec, koronę". Wieniec był symbolem zwycięstwa w antycznej Grecji. Pierwotna polska forma to Szczepan.

Imię Stefan wywodzi się z greckiego słowa „stephanos", oznaczającego wieniec zwycięzcy, wręczany niegdyś bohaterom i triumfatorom igrzysk oraz bitew — imię to tłumaczy się więc jako „ukoronowany", „wyróżniony" lub „nagrodzony wieńcem". Do Europy, a za jej pośrednictwem także do Polski, dotarło wraz z rozwojem chrześcijaństwa i kultem świętego Stefana, pierwszego męczennika w historii Kościoła, ukamienowanego wkrótce po śmierci Chrystusa. W Polsce imię to pojawiło się już w średniowieczu, a pierwszy zapis pochodzi z XIII wieku — warto przy tym zauważyć, że forma Stefan funkcjonowała głównie w sferach wyższych, podczas gdy wśród ludu popularniejsza była jego spolszczona wersja, Szczepan. Ogromny wzrost popularności imię zawdzięcza królowi Stefanowi Batoremu, wybitnemu wodzowi i reformatorowi, panującemu w drugiej połowie XVI wieku, którego rządy do dziś uznawane są za jeden ze szczytowych okresów potęgi Rzeczypospolitej. Od lat 90. XX wieku popularność imienia systematycznie spada, jednak wciąż nosi je w Polsce 52 091 osób, co plasuje je na 93. miejscu w krajowej bazie danych, a jego dostojne, historyczne brzmienie wciąż budzi powszechny szacunek. Wśród najsłynniejszych zagranicznych nosicieli tego imienia warto wymienić kolejnych władców Europy Środkowej oraz papieży, co potwierdza jego szeroki, ponadnarodowy prestiż wykraczający daleko poza granice Polski.

Stefek, Stefuś, Szczepan (wariant)

Stephen/Steven (ang.), Étienne (franc.), Esteban (hiszp.), Stefano (wł.), István (węg.), Степан (ros.)

Święty Stefan Pierwszomęczennik (zm. ok. 36) — diakon i pierwszy chrześcijański męczennik, ukamienowany w Jerozolimie (Dz 6–7). Patron diakonów i kamieniarzy; wspomnienie 26 grudnia.

Stefan Batory (1533–1586) — król Polski. Stefan Żeromski (1864–1925) — pisarz, autor „Przedwiośnia".