Imieniny Błażej: 3 lutego, 29 listopada
Imię Błażej pochodzi z języka łacińskiego — od blaesus, oznaczającego „jąkający się, sepleniący". Etymologia wskazuje na cechę wymowy, która stała się imieniem rodu, a następnie świętego.
Imię Błażej wywodzi się z łacińskiej formy Blasius, pochodzącej od słowa oznaczającego „seplenić" lub „jąkać się", choć współcześnie zupełnie straciło ten pierwotny, niepochlebny wydźwięk, nabierając za to pozytywnych konotacji związanych z elokwencją i swobodą wypowiedzi. Na ziemiach polskich najstarsze zapiski tego imienia datowane są na 1206 rok, w formie Blasius, a kolejne warianty — Błaż z 1288 roku oraz w pełni ukształtowana forma Błażej z 1310 roku — świadczą o jego stopniowej, wielowiekowej ewolucji fonetycznej. Do Polski imię trafiło wraz z przyjęciem chrześcijaństwa, zyskując szczególną popularność w średniowieczu dzięki kultowi świętego Błażeja, biskupa Sebasty i męczennika z IV wieku, czczonego jako patron chorób gardła — do dziś w wielu polskich kościołach 3 lutego, w dniu jego wspomnienia liturgicznego, udziela się wiernym błogosławieństwa świec, tak zwanego „błażejowego", chroniącego przed chorobami gardła. Choć niegdyś było znacznie popularniejsze, dziś Błażej jest imieniem stosunkowo rzadko spotykanym — nosi je w Polsce 33 134 osoby, przy czym szczyt jego współczesnych nadań przypadł na 2012 rok, kiedy to otrzymało je 1243 nowo narodzonych chłopców. Zdrobnienie Błażejek, choć rzadko dziś używane, towarzyszyło temu imieniu przez pokolenia, dodatkowo podkreślając jego ciepłe, religijne skojarzenia związane z ochroną przed chorobami gardła.
Błażek, Błaźko
Blaise (ang., franc.), Blas (hiszp.), Biagio (wł.), Balázs (węg.), Blasius (łac.)
Święty Błażej z Sebasty (zm. ok. 316) — biskup Sebasty w Armenii, lekarz, zamęczony żelaznymi grzebieniami. Jeden z Czternastu Świętych Wspomożycieli. Patron chorych na gardło i lekarzy; wspomnienie 3 lutego.
Święty Błażej (zm. ok. 316) — biskup i męczennik, patron chorób gardła.