Imieniny – Klaudiusz

Imię Klaudiusz pochodzi z języka łacińskiego — od słynnego rodu Klaudiuszów (Claudia gens), wywodzącego się od łacińskiego claudus — „kulawy". Imię oznacza przynależność do rodu cesarskiego.

Imię Klaudiusz wywodzi się z łacińskiej nazwy rzymskiego rodu Klaudiuszów (gens Claudia), pochodzącego z miasta Clausus, a jego rdzeń „claudus" tłumaczy się dosłownie jako „kulawy" lub „chromy" — mimo tak mało pochlebnej etymologii, ród ten należał do jednych z najbardziej wpływowych i szanowanych w historii Republiki oraz Cesarstwa Rzymskiego, dając Rzymowi między innymi cesarza Klaudiusza, panującego w latach 41–54 naszej ery, który mimo fizycznej ułomności i niedocenienia w młodości okazał się sprawnym administratorem i zdobywcą Brytanii. Do Polski imię trafiło stosunkowo późno, dopiero w XVIII i XIX wieku, i nigdy nie zdobyło w kraju szerszej popularności, funkcjonując głównie jako forma dostojna, kojarzona z antyczną tradycją rzymską. Przez cały XX wiek Klaudiusz pozostawał imieniem niszowym, wybieranym niezwykle rzadko przez polskich rodziców. Współcześnie nosi je w Polsce zaledwie 7668 osób według rejestru PESEL, co czyni je jednym z najrzadziej dziś spotykanych imion męskich w kraju, choć wciąż zachowuje swój dostojny, cesarski rodowód. Zdrobnienie Klaudek, choć rzadkie, towarzyszyło temu dostojnemu, rzymskiemu imieniu w nielicznych polskich rodzinach ceniących antyczną tradycję. Współcześnie imię to bywa też kojarzone z serialami historycznymi o starożytnym Rzymie, co dodatkowo wzmacnia jego dostojne, antyczne skojarzenia wśród widzów.

Klaud, Klauś

Claudius (ang., łac., niem.), Claude (franc.), Claudio (wł., hiszp.), Клавдий (ros.)

Święty Klaudiusz z Besançon (ok. 607–699) — opat i biskup, pustelnik w Jurze, słynący z cudów. Patron diecezji besançońskiej i chorych na epilepsję; wspomnienie 6 czerwca.

Klaudiusz (10 p.n.e.–54 n.e.) — cesarz rzymski.