Imieniny Norbert: 6 czerwca
Norbert pochodzi ze starogermańskiego — złożone z nord (północ) i beraht (jasny, słynny). Znaczenie: „sławny z północy" lub „jasny jak północna gwiazda". Imię germańskie, rozsławione przez świętego założyciela zakonu.
Do Polski trafiło wraz z wpływami chrześcijańskimi i kulturą zachodnią, notowane w źródłach już od XIII wieku, choć przez długie stulecia funkcjonowało głównie jako imię drugie, rzadko nadawane jako podstawowe. Jego rozpowszechnienie w Europie wiąże się ściśle z postacią świętego Norberta z Xanten, żyjącego w latach około 1080–1134 niemieckiego biskupa Magdeburga i założyciela zakonu norbertanów (premonstratensów), którego reguła kładła nacisk na życie kontemplacyjne połączone z aktywną pracą duszpasterską. W Polsce imię to na szerszą skalę pojawiło się dopiero w XIX wieku, a jego popularność nieco wzrosła po drugiej wojnie światowej, choć nigdy nie osiągnęło masowego zasięgu porównywalnego z bardziej popularnymi imionami męskimi. Ta względna rzadkość sprawia, że Norbert od zawsze postrzegany był jako imię nieco elitarne i wyróżniające się. Współcześnie nosi je w Polsce około 39 tysięcy mężczyzn, co daje mu miejsce w drugiej setce krajowego rankingu popularności imion męskich. Zdrobnienie Norbercik, choć rzadko dziś używane, przez dekady było jedną z bardziej swojskich form tego germańskiego, dostojnego imienia w polskich rodzinach.
Norbert, Norbercik, Norbi, Bertek
Norbert (ang., niem., franc., hiszp.), Norberto (wł.), Норберт (ros.)
Święty Norbert z Xanten (ok. 1080–1134) — nawrócony kanonik, założyciel zakonu norbertanów (premonstratensów), arcybiskup Magdeburga. Patron Czech i Niemiec północnych; wspomnienie 6 czerwca.
Święty Norbert z Xanten (ok. 1080–1134) — założyciel zakonu norbertanów.