Imieniny – Zenona

Zenona pochodzi z języka greckiego — żeńska forma od Zenon, wywodzącego się od Zeus (Δία, gen. Ζηνός). Znaczenie: „z rodu Zeusa", „boska", „należąca do Zeusa". Imię niosące majestat najwyższego bóstwa greckiego.

Zenona jest żeńską formą imienia Zenon, wywodzącego się z greckiego, prawdopodobnie od imienia Zeusa, najwyższego boga greckiego panteonu, władcy nieba i błyskawic — całość interpretuje się jako „dar Zeusa" lub „poświęconą Zeusowi". Do Polski, podobnie jak forma męska, dotarło za pośrednictwem tradycji chrześcijańskiej i kultu świętych noszących pokrewne imiona, jednak przez większość swojej historii pozostawało w Polsce imieniem rzadko wybieranym, funkcjonującym głównie jako żeński odpowiednik nadawany w rodzinach, gdzie ojciec lub dziadek nosił imię Zenon. Największą popularność Zenona zyskała w połowie XX wieku, w okresie powojennym, gdy w modzie były zarówno imiona klasyczne, jak i te o antycznym rodowodzie. Od tamtego czasu jej popularność systematycznie maleje — liczba nosicielek zmniejszyła się z ponad 11,5 tysiąca w 2001 roku do niespełna 6 tysięcy współcześnie, co stanowi spadek o blisko połowę na przestrzeni ćwierćwiecza. Dziś Zenona pozostaje imieniem kojarzonym niemal wyłącznie ze starszym pokoleniem Polek, choć wciąż zachowuje swój dostojny, antyczny charakter. Zdrobnienia Zenia i Zenusia towarzyszą temu dostojnemu, antycznemu imieniu od pokoleń, łagodząc jego oficjalne brzmienie w codziennym, rodzinnym użyciu. Warto dodać, że forma ta bywa dziś rzadko odkrywana na nowo, w przeciwieństwie do wielu innych, dawnych imion żeńskich przeżywających współczesny renesans popularności.

Zenonka, Zenka, Zenusia

Zenobia (ang., hiszp., wł.), Зенона (ros.) — żeńska forma imienia Zenon.

Święta Zenona — kilka wczesnochrześcijańskich męczennic nosiło to imię, m.in. towarzyszka Zeno z Werony. Żeńska forma imienia Zenon. Święty Zenon z Werony — patron rybaków; wspomnienie 12 kwietnia.