Imieniny – Saba

Saba pochodzi z języka aramejskiego/hebrajskiego — od saba (starzec, dziadek) lub związane z nazwą starożytnego królestwa Saby (Szeby) w południowej Arabii.

Saba Uświęcony (439–532) — palestyński mnich pochodzenia kapadockiego, jeden z najważniejszych twórców wschodniego monastycyzmu. Ok. 483 roku założył w dolinie potoku Cedron, na wschód od Betlejem, słynną Wielką Ławrę — wspólnotę pustelniczą znaną dziś jako Mar Saba, uznawaną za jeden z najstarszych nieprzerwanie zamieszkanych klasztorów świata, wciąż czynny po ponad piętnastu wiekach. Jest też autorem pierwszego spisanego typikonu — zbioru przepisów liturgicznych regulujących porządek nabożeństw — który w zmodyfikowanej formie do dziś stosowany jest w Kościele prawosławnym. Klasztor przetrwał liczne najazdy i okresy zniszczeń na przestrzeni wieków, w tym perską inwazję w VII wieku, za każdym razem odradzając się dzięki nieprzerwanej wspólnocie mnichów zamieszkujących to odosobnione miejsce na skraju pustyni. W Polsce imię pozostaje rzadkością, kojarzoną głównie z tradycją wschodniego chrześcijaństwa.

Sabek

Sabbas (gr.), Sabas (hiszp.), Сава (ros., serb.)

Święty Saba (Sabbas) Uświęcony (5 grudnia) — założyciel monasterów na pustyni Judzkiej, autor pierwszego typikonu liturgicznego używanego do dziś w Kościele prawosławnym.