Imieniny – Adelajda

Adelajda pochodzi ze starogermańskiego — od Adalheid: adal (szlachetny, szlachectwo) i heid (rodzaj, stan, jasność). Znaczenie: „szlachetna". Imię cesarskie — nosiły je cesarzowe i królowe; polska forma Adelaide lub Adélaïde.

Adelajda to imię cesarskie o burzliwej, dynastycznej historii — najsłynniejszą jego nosicielką jest święta Adelajda Burgundzka (931–999), córka króla Burgundii Rudolfa II, która po śmierci pierwszego męża, króla Włoch Lotara II, została uwięziona przez uzurpatora Berengara II, gdy odmówiła poślubienia jego syna. Uwolniona przez niemieckiego króla Ottona I Wielkiego, poślubiła go w 951 roku, a w 962 roku oboje zostali koronowani na cesarza i cesarzową Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Po śmierci syna, Ottona II, i synowej Teofano sprawowała regencję nad małoletnim wnukiem Ottonem III — tym samym, który później odbył słynną pielgrzymkę do grobu świętego Wojciecha i spotkał się z Bolesławem Chrobrym na zjeździe gnieźnieńskim w 1000 roku. Prawnuczką Adelajdy była Rycheza, żona Mieszka II i królowa Polski, matka Kazimierza Odnowiciela — co czyni Adelajdę odległą praprababką kilku pokoleń polskich Piastów. Kanonizowana w 1097 roku. Według danych PESEL imię to nosi dziś 3281 Polek. Jej imię nosi też stolica południowej Australii, Adelaide, założona w 1836 roku i nazwana na cześć królowej Adelajdy Sachsen-Meiningen, żony brytyjskiego króla Wilhelma IV.

Ada, Adela, Lajda

Adalheid (niem.), Adélaïde (franc.), Adelaide (ang., wł.), Adelaida (hiszp.), Адела (ros.)

Święta Adelajda (ok. 931–999) — cesarzowa, żona Ottona I Wielkiego, wdowa dwukrotna, fundatorka klasztorów, patronka ubogich i uchodźców. Patronka cesarzowych i wdów; wspomnienie 16 grudnia.