Imieniny Maryn: 3 marca, 8 sierpnia, 3 września, 15 grudnia
Maryn pochodzi od łacińskiego marinus (morski, związany z morzem), wywodzonego od mare (morze). Imię oznacza „morski, związany z morzem" lub „syn morza". Nosi poetyckie konotacje morskie i żeglarskie.
Maryn (łac. Marinus) to imię męskie pochodzenia łacińskiego, wywodzące się od przymiotnika marinus — „morski, należący do morza", pochodnego od rzeczownika mare, „morze". W starożytnym Rzymie imię to funkcjonowało jako przydomek nadawany osobom związanym z żeglugą lub urodzonym w nadmorskich miejscowościach, a z czasem przekształciło się w samodzielne imię osobowe, popularne szczególnie w chrześcijańskich wspólnotach śródziemnomorskich, gdzie morze odgrywało kluczową rolę gospodarczą i symboliczną. W tradycji hagiograficznej imię to noszą liczni wczesnochrześcijańscy męczennicy i święci, między innymi żyjący w III wieku legendarny św. Maryn, uznawany za założyciela niewielkiej republiki San Marino, która wzięła swoją nazwę bezpośrednio od tego świętego pustelnika. Żeńskim odpowiednikiem imienia jest znacznie popularniejsza Maryna, funkcjonująca szeroko w tradycji wschodniosłowiańskiej — rosyjskiej i ukraińskiej — jako Марина, a także w językach romańskich i angielskim jako Marina. W Polsce męska forma Maryn pozostaje rzadka, dużo rzadsza niż jej żeński odpowiednik.
Marynek, Maryś, Marinko.
Marinus (łac., niem.), Marin (fr., chorw.), Marino (wł.), Marino (hiszp.), Марин — Marin (ros., bułg.).
Święty Maryn (Marino, zm. ok. 301), dalmacki kamieniarz i pustelnik; założył wspólnotę na górze Titano, z której wyrosło państwo San Marino; patron San Marino.