Imieniny – Sewer

Sewer pochodzi z języka łacińskiego — od Severus, wywodzącego się od severus (surowy, poważny, wymagający, srogi). Znaczenie: „surowy, poważny, wymagający". Imię wyrażało powagę i surowość charakteru.

Imię znane w starożytnym Rzymie — nosił je cesarz Septymiusz Sewer (146–211 n.e., panował 193–211), urodzony w północnoafrykańskiej Leptis Magna na terenie dzisiejszej Libii, co czyni go pierwszym rzymskim cesarzem pochodzenia prowincjonalnego i afrykańskiego, mówiącym w domu po punicku, choć równie biegle władającym łaciną i greką. Zmarł podczas kampanii wojennej w brytyjskim Eboracum (dzisiejszy York), próbując podbić Kaledonię. Założona przez niego dynastia sewerska rządziła Rzymem aż do 235 roku, gdy morderstwo ostatniego jej przedstawiciela, Aleksandra Sewera, pogrążyło imperium w kilkudziesięcioletnim wielkim kryzysie III wieku, naznaczonym niemal niekończącymi się wojnami domowymi, epidemiami, gwałtowną inflacją i najazdami barbarzyńców na wszystkich granicach imperium jednocześnie. W tradycji chrześcijańskiej niesione przez kilku biskupów i męczenników. Do Polski trafiło przez Kościół. Dziś imię bardzo rzadkie, archaiczne.

Sewerek, Sewer, Wery

Severus (łac.), Sévère (fr.), Severo (wł., hiszp., port.), Severijn (nid.)

Święty Sewer z Barcelony (6 listopada) — biskup Barcelony i męczennik (†304), zamordowany podczas prześladowań Dioklecjana. Patron diecezji barcelońskiej.

Święty Sewer z Rawenny (1 lutego) — biskup Rawenny (IV w.), słynący z mądrości pasterskiej i opieki nad ubogimi. Wspominany przez papieża Grzegorza Wielkiego.