Imieniny Ludwika: 31 stycznia, 15 marca, 20 lipca
Imię Ludwika pochodzi z języka starogermańskiego — jest żeńską formą imienia Ludwik, złożonego z hlud (sława, głośny) i wig (walka, bitwa). Oznacza „sławna wojowniczka" lub „ta, której chwała pochodzi z walki".
Do Europy Zachodniej, a stamtąd do Polski, forma żeńska dotarła głównie za pośrednictwem Francji, gdzie funkcjonowała jako Louise, ciesząc się szczególnym uznaniem wśród arystokracji i rodzin królewskich. Najsłynniejszą polską nosicielką tego imienia była Ludwika Śniadecka, XIX-wieczna działaczka i muza wielu polskich poetów romantycznych, w tym Juliusza Słowackiego. Na ziemiach polskich imię to rozpowszechniło się głównie w środowiskach szlacheckich i mieszczańskich od XVIII i XIX wieku, wraz z rosnącą modą na francuską kulturę oraz nurt romantyzmu, w którym imiona o eleganckim, zachodnioeuropejskim brzmieniu cieszyły się szczególnym uznaniem. Przez cały XX wiek Ludwika pozostawała w Polsce imieniem stosunkowo rzadkim, jednak nigdy nie zniknęła całkowicie z rodzimej tradycji imienniczej. Współcześnie bywa chętnie wybierana przez rodziców poszukujących formy jednocześnie klasycznej i dostojnej. Zdrobnienia Ludka i Wisia towarzyszą temu dostojnemu, francusko-germańskiemu imieniu od pokoleń, łagodząc jego oficjalne brzmienie w codziennym, rodzinnym użyciu.
Lusia, Ludka, Luiza, Ludwisia
Louise (franc., ang.), Luisa (hiszp., wł.), Luise (niem.), Луиза (ros.)
Święta Ludwika de Marillac (1591–1660) — współzałożycielka szarytek razem ze świętym Wincentym à Paulo, patronka służby społecznej i pielęgniarek; wspomnienie 15 marca. Ludwika to żeńska forma imienia Ludwik.
Ludwika Wawrzyńska (1885–1928) — bohaterka, która zginęła ratując dzieci z pożaru w warszawskim przedszkolu.