Imieniny Cyrus: 31 stycznia, 12 września
Cyrus pochodzi z języka perskiego — Kuruš (Kūrosh), od staropersańskiego kuru (tron) lub związanego ze słońcem. Przez greckie Kyros i łacińskie Cyrus trafiło do języków europejskich. Znaczenie: „słoneczny" lub „ten z tronu".
Imię rozsławił Cyrus Wielki (ok. 600–530 p.n.e.) — założyciel Imperium Achemenidzkiego, największego jak dotąd państwa świata, które po podbojach Medii, Lidii i Babilonu sięgało od Azji Mniejszej po rzekę Indus. Podbiwszy Babilon, uwolnił przetrzymywanych tam Żydów i zezwolił im na powrót do ojczyzny (wspomniany w Biblii jako namaszczony przez Boga). Odnaleziony w 1879 roku w ruinach Babilonu tzw. Cylinder Cyrusa, spisany po akadyjsku, opisuje jego politykę tolerancji religijnej i bywa uznawany, choć nie bez kontrowersji, za jeden z najstarszych dokumentów w duchu praw człowieka. Według greckiego historyka Herodota Cyrus zginął w 530 roku p.n.e. w bitwie z koczowniczym ludem Massagetów, pokonany przez ich królową Tomyris, choć wielu badaczy poddaje w wątpliwość wiarygodność tej barwnej relacji. W tradycji chrześcijańskiej imię niosło też kilku świętych. Dziś w Polsce rzadkie.
Cyrek, Cyruś
Cyrus (ang., łac.), Ciro (wł., hiszp.), Cyrus (niem.), Kir (ros.), Κῦρος (gr.)
Święci Cyrus i Jan (31 stycznia) — lekarze i męczennicy z Aleksandrii (†303 lub 311). Cyrus był lekarzem, który leczył bezpłatnie z miłości do Boga. Obaj zginęli za wyznawanie wiary podczas prześladowań Dioklecjana. Patroni lekarzy i chorych.