Imieniny – Iwo

Iwo pochodzi ze starogermańskiego — od iwa lub iv (cis, drzewo cisowe). Znaczenie: „z cisu", „cisowy". Cis był w tradycji celtyckiej i germańskiej drzewem życia i śmierci, symbolem nieśmiertelności. Forma żeńska to Iwona.

Imię Iwo wywodzi się ze starogermańskiego rdzenia „iv" lub „iwa", oznaczającego cis — drzewo od dawna cenione w kulturze średniowiecznej Europy za wyjątkową trwałość i sprężystość drewna, z którego wytwarzano między innymi łuki bojowe, co nadało imieniu symboliczne skojarzenia z siłą i wytrwałością. Na ziemiach polskich notowane jest już od 1206 roku, co czyni je jednym ze stosunkowo wcześnie poświadczonych zapożyczeń o charakterze religijnym i kulturowym, przybyłych wraz z wpływami zachodniej, chrześcijańskiej Europy. Jego europejskie rozpowszechnienie wiąże się ściśle z kultem świętego Iwo Hélory, francuskiego prawnika i duchownego z przełomu XIII i XIV wieku, do dziś uznawanego za patrona Bretanii oraz prawników i sędziów, cenionego za bezinteresowną obronę ubogich w sądach. Przez wieki imię to pozostawało w Polsce stosunkowo rzadkie, jednak w ostatnich dekadach przeżywa wyraźny, dynamiczny wzrost popularności — prawdziwy rekord nadań padł w 2019 roku, gdy otrzymało je aż 291 nowo narodzonych chłopców, co potwierdza rosnącą modę na krótkie, klasyczne imiona męskie. Zdrobnienie Iwko, choć rzadkie, towarzyszy temu krótkiemu, germańsko-bretońskiemu imieniu w codziennym, rodzinnym użyciu współczesnych Polaków. Wśród znanych Polaków noszących to imię wymienia się postacie młodego pokolenia z różnych dziedzin, co potwierdza rosnącą, współczesną popularność tej krótkiej, dawnej formy.

Iwek, Iwuś, Iwko

Ivo (ang., niem., franc., wł., czes.), Иво (ros.)

Święty Iwo z Helory (19 maja) — bretoński kapłan i prawnik (1253–1303), słynął z bezinteresownej pomocy ubogim w sporach sądowych. Kanonizowany w 1347 r. Patron prawników, sędziów i adwokatów — obchodzony jako Dzień Prawnika.