Imieniny Bernarda: 19 maja
Bernarda pochodzi ze starogermańskiego — żeńska forma od Bernhard: bern (niedźwiedź) + hard (dzielny, twardy). Znaczenie: „dzielna jak niedźwiedź". Imię o silnym, zdecydowanym charakterze.
Bernarda jest żeńskim odpowiednikiem germańskiego imienia Bernard, szczególnie związanego z postacią świętego Bernarda z Clairvaux (1090–1153) — francuskiego opata cysterskiego, doktora Kościoła i jednego z najwybitniejszych kaznodziejów i teologów średniowiecza, propagatora kultu maryjnego. W Polsce forma żeńska pojawiła się dopiero w XIX wieku i przez długi czas pozostawała rzadkością, jednak w latach 70. XX wieku przeżyła nieoczekiwany rozkwit popularności, znajdując się wówczas przez kilka lat w pierwszej dziesiątce najczęściej nadawanych imion dziewczęcych w Polsce — zjawisko dziś już niemal zapomniane. W kulturze literackiej imię to rozsławiła Bernarda Alba, tytułowa, tyrańska matka z dramatu Federico Garcíi Lorki Dom Bernardy Alba (1936), symbol surowego autorytaryzmu i tłumionej kobiecej wolności. Współcześnie, według danych PESEL, imię to nosi w Polsce 4441 osób, kojarzone głównie ze starszym pokoleniem kobiet urodzonych w latach 70. i pozostające dziś poza głównym nurtem popularności. Poza Polską forma ta pozostaje popularna również w krajach hiszpańsko- i włoskojęzycznych, gdzie funkcjonuje jako w pełni samodzielne, klasyczne imię żeńskie, nie tylko jako odpowiednik męskiego Bernarda. W średniowiecznej symbolice niedźwiedź, od którego wywodzi się rdzeń imienia, oznaczał siłę, odwagę i nieustraszoność, co czyniło je cenionym w rodach rycerskich.
Berna, Bernardka, Berka
Bernarda (hiszp., wł.), Bernardine (franc.), Бернарда (ros.)
Bernarda to żeńska forma imienia Bernard. Święty Bernard z Clairvaux (1090–1153) — cysters, doktor Kościoła, jeden z najważniejszych teologów średniowiecza. Patronka Burgundii; wspomnienie 20 sierpnia.