Imieniny Barnim: 27 października
Barnim pochodzi z języka słowiańskiego (połabskiego lub pomorskiego) — od bran lub bar- (obrona, walka) i nim lub nem- (wziąć, zdobyć, pojąć). Znaczenie: „ten, który zdobywa w walce" lub „obrońca". Imię dynastyczne książąt pomorskich.
Barnim to imię męskie o pomorskich, słowiańskich korzeniach, prawdopodobnie związane z ziemią barnimską, zamieszkaną niegdyś przez plemię Sprewian, która od 1176 roku dziedzicznie należała do pomorskiej dynastii Gryfitów. W samej dynastii było to imię dotąd niespotykane, wprowadzone dopiero przez księcia Barnima I, zwanego Dobrym (ok. 1210–1278), syna Bogusława II i Mirosławy, córki Mściwoja I, księcia Pomorza Gdańskiego. Barnim I, wychowany pod okiem zakonnika z polskiego Mogilna, tytułował się „księciem Słowian" i był świadomy swojego słowiańskiego pochodzenia, jednocześnie prowadząc energiczną politykę kolonizacyjną — sprowadzał osadników głównie z Saksonii i lokował na prawie niemieckim, wzorowanym na Lubece i Magdeburgu, około trzydziestu miast, w tym Szczecin, Stargard, Gryfino, Police i Goleniów. Jego rządy uznawane są za okres intensywnego rozwoju gospodarczego i urbanizacyjnego Pomorza Zachodniego. Imię po nim nosiło jeszcze kilku kolejnych książąt z rodu Gryfitów. Współcześnie w Polsce jest niezwykle rzadkie.
Barnek, Barnim, Nimek
Barnim (niem., pol.), Барним (ros.) — imię pomorskie i słowiańskie.