Imieniny – Tadea

Tadea to żeńska forma imienia Tadeusz (Thaddaeus), wywodzącego się z aramejskiego Taddai. Etymologia jest niepewna — możliwe znaczenia to „odważna, śmiała", „chwaląca" lub „córka Bożego daru". Niektórzy badacze łączą rdzeń z hebrajskim tôd (pochwała, dziękczynienie).

Tadea to żeńska forma imienia Tadeusz, którego korzenie sięgają języka aramejskiego — pochodzi od słowa taddai, tłumaczonego jako „odważny", „sprytny" lub „mądry", choć niektórzy badacze wiążą je również z aramejskim thad-daj, „człowiek o szerokiej piersi", symbolizującym siłę i odwagę. Aramejska forma Thaddai stała się podstawą greckiego, a następnie łacińskiego Thaddaeus, które przez wieki średniowiecza rozeszło się po całej chrześcijańskiej Europie, docierając też do Polski, gdzie od XIV wieku funkcjonowało w łacińskiej postaci Thaddaeus. Imię to nosił jeden z dwunastu apostołów Jezusa Chrystusa, Juda Tadeusz — przydomek Tadeusz służył tradycyjnie odróżnieniu go od zdrajcy Judasza Iskarioty, z którym dzielił imię Juda. Prawdziwy rozkwit popularności imienia w Polsce nastąpił jednak dopiero po 1834 roku, wraz z wydaniem narodowej epopei Adama Mickiewicza Pan Tadeusz, której tytułowy bohater na trwałe związał to imię z polską tożsamością narodową i szlachecką tradycją. Żeńska forma Tadea pozostaje rzadsza niż męski Tadeusz.

Tadka, Tadeuszka, Tadia, Tadzia.

Thadea (łac.), Taddea (wł.), Tadea (hiszp.), Thaddée — forma żeńska rzadka w fr.