Imieniny Inga: 25 października
Imię Inga pochodzi ze staronordyjskiego — wywodzi się od imienia boga Ing lub Yngvi (starogermańskie bóstwo płodności i urodzaju). Znaczenie: „należąca do Inga" lub „córka Yngviego". Imię skandynawskie.
Imię Inga ma korzenie germańsko-skandynawskie i wywodzi się od staronordyckiego elementu „Ing", związanego z imieniem Freja lub jego męskiego odpowiednika Freyra — germańskiego boga płodności, miłości, dobrobytu i pokoju, czczonego szczególnie intensywnie w przedchrześcijańskiej Skandynawii. Funkcjonowało jako żeńska forma pochodna od dłuższych imion zawierających ten sam człon, takich jak Ingeborg, Ingrid czy Ingvar, popularnych już w średniowieczu na terenach dzisiejszej Skandynawii, północnych Niemiec oraz krajów bałtyckich. Do Polski imię dotarło stosunkowo późno, dopiero w XX wieku, głównie za pośrednictwem kontaktów kulturowych z krajami nordyckimi oraz rosnącej mody na krótkie, międzynarodowo brzmiące imiona żeńskie. Przez długi czas pozostawało w Polsce imieniem niezwykle rzadkim, funkcjonującym niemal wyłącznie w rodzinach o skandynawskich powiązaniach rodzinnych lub zawodowych. Współcześnie Inga systematycznie zyskuje na popularności, szczególnie wśród rodziców poszukujących imion krótkich, klasycznych, a jednocześnie egzotycznie brzmiących na tle bardziej typowych, słowiańskich form żeńskich. Wśród znanych nosicielek tego imienia w krajach skandynawskich wymienia się aktorki i sportsmenki, co potwierdza jego trwałą obecność w tamtejszej kulturze popularnej. Zdrobnienia Ingusia i Ingeczka, choć rzadkie, towarzyszyły temu skandynawskiemu imieniu w nielicznych polskich rodzinach o północnoeuropejskich korzeniach. Krótkie, dwusylabowe brzmienie tego imienia dobrze wpisuje się we współczesną modę na proste, międzynarodowe formy żeńskie.
Ingusia, Inka
Inga (skandynaw., niem.), Inge (duń., norwes.), Инга (ros.) — imię typowo nordyckie
Błogosławiona Inga z Föhr — nordycka błogosławiona czczona lokalnie w Skandynawii. Imię nordyckie od Ing — germańskiego boga płodności. Brak powszechnie uznanego patrona w kalendarzu rzymskim.