Imieniny Roch: 16 sierpnia, 17 sierpnia, 17 listopada
Imię Roch pochodzi z języka germańskiego — od hroch lub hrok, możliwe znaczenie „kruk" lub nawiązanie do siły i odwagi. Inne źródła wskazują na starofrancuskie roc (skała).
Roch, imię o niepewnej, prawdopodobnie germańskiej lub starofrancuskiej etymologii, zawdzięcza swoją trwałą obecność w kulturze europejskiej świętemu Rochowi (ok. 1295–1327), pielgrzymowi z Montpellier, który według tradycji hagiograficznej wyruszył do Rzymu, a po drodze poświęcił się opiece nad ofiarami epidemii dżumy, sam w końcu zapadając na tę chorobę — miał wówczas ukryć się w lesie, gdzie codziennie odwiedzał go pies przynoszący mu chleb, oblizując jednocześnie jego rany, co stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów w ikonografii świętego. Kult świętego Rocha, patrona chorych na choroby zakaźne, epidemie i zarazę, był w Polsce szczególnie żywy w czasach nawracających epidemii dżumy i cholery w XVII i XVIII wieku, gdy w jego intencji wznoszono liczne kapliczki i kościoły, zwłaszcza na wsiach. Imię to funkcjonowało wówczas głównie w środowisku chłopskim, jako wyraz błagalnej pobożności ludowej. Dziś Roch pozostaje w Polsce rzadkie, ale wciąż rozpoznawalne — według danych PESEL nosi je 1397 Polaków.
Rochek, Rochu
Rocco (wł.), Roque (hiszp., port.), Roch (franc.), Рох (ros., serb.)
Święty Roch z Montpellier, pielgrzym i opiekun zarażonych dżumą (16 sierpnia)