Imieniny – Teobald

Teobald to imię germańskie złożone z członów theod- (lud, naród) i -bald (śmiały, dzielny). Całość oznacza „śmiały wśród ludu" lub „dzielny dla narodu". Imię należy do grupy starogermańskich imion dwuczłonowych o wyraźnie militarnym charakterze.

Teobald to imię pochodzenia germańskiego, złożone z dwóch członów: theud — „lud, plemię, ród" — oraz bald — „odważny, mężny, śmiały", co razem daje znaczenie „odważny wśród swego ludu" lub „śmiały przywódca". Imię było niezwykle popularne w średniowiecznej Europie, szczególnie wśród niemieckiej i francuskiej szlachty oraz rycerstwa, nosili je liczni hrabiowie, książęta i dowódcy wojskowi. Doczekało się przy tym wielu regionalnych wariantów: francuskiego Thibault, włoskiego Tebaldo, hiszpańskiego i portugalskiego Teobaldo, a nawet angielskiej formy Tybalt, którą Szekspir nadał porywczemu kuzynowi Julii w tragedii Romeo i Julia — postaci uosabiającej gwałtowność i rycerski honor typowe dla średniowiecznego wzorca imienia. Na popularność Teobalda w średniowieczu wpłynęła również religia chrześcijańska — nosili je różni święci i duchowni, co dodatkowo umocniło jego obecność w europejskiej tradycji imienniczej na przestrzeni wieków. W Polsce forma Teobald pozostaje dziś rzadka i egzotyczna.

Teobalek, Teobaluś, Bald, Teo.

Thibault (fr.), Theobald (niem., ang.), Teobaldo (wł., hiszp.), Tivadar (węg.).

Święty Teobald z Provins (ok. 1017–1066), francuski szlachcic, który porzucił bogactwo na rzecz życia pustelniczego w Italii; patron pielgrzymów i chorych.