Imieniny Tamara: 1 maja, 3 czerwca, 29 grudnia
Tamara pochodzi z języka hebrajskiego — od Tamar (תָּמָר), co oznacza „palma daktylowa". Palma symbolizowała wdzięk, urodę i witalność. Imię biblijne, a zarazem gruzińskie — połączenie tych dwóch tradycji uczyniło je popularnym w całej Europie.
Imię Tamara pochodzi od hebrajskiego słowa „tamar", oznaczającego palmę daktylową — roślinę, która w kulturze Bliskiego Wschodu od starożytności symbolizowała piękno, płodność, długowieczność oraz zwycięstwo. W Starym Testamencie imię to nosiły dwie ważne postacie kobiece: synowa patriarchy Judy oraz córka króla Dawida i siostra Absaloma, co nadało mu głęboko biblijny rodowód. Do Polski imię dotarło za pośrednictwem terytoriów Rusi, zyskując realną popularność dopiero w XX wieku, a jej szczyt przypadł na lata 70. i 80., gdy Tamara stała się jednym z chętniej wybieranych, egzotycznie brzmiących imion żeńskich w kraju. Patronką pozostaje święta Tamara Wielka, gruzińska królowa z przełomu XII i XIII wieku, uznawana za jedną z najwybitniejszych władczyń w historii swojego kraju, panującą w złotym wieku gruzińskiej kultury i polityki. Współcześnie imię to cieszy się w Polsce ustabilizowaną, choć niemasową popularnością, nadawane średnio kilkudziesięciu dziewczynkom rocznie, cenione za eleganckie brzmienie oraz międzynarodowy, wschodni charakter. Zdrobnienia Tamarka i Tama towarzyszą temu imieniu w codziennym użyciu, dodatkowo podkreślając jego biblijne, wschodnie skojarzenia z palmą daktylową. W krajach Kaukazu i Europy Wschodniej imię to od dawna należy do rozpoznawalnych, dobrze zakorzenionych form, co potwierdza jego szeroki, ponadnarodowy zasięg.
Tama, Tamarka, Tamusia, Tamara
Tamara (ang., franc., wł., hiszp., ros. Тамара), Tamar (hebr., gruz.)
Święta Tamara (ok. 1166–1213) — królowa Gruzji, za której panowania kraj przeżył złoty wiek kultury i potęgi. Czczona w Kościele gruzińskim jako święta; wspomnienie 1 maja.
Tamara Łempicka (1898–1980) — malarka związana ze stylem art déco.