Imieniny Salwina: 12 maja, 12 października
Salwina pochodzi z języka łacińskiego — od salvus (zdrowy, ocalały, zbawiony). Żeńska forma imienia Salwin/Salvinus. Znaczenie: „ocalona, zdrowa, zbawiona".
Imię znane w starożytnym chrześcijaństwie dzięki świętej Salwinie (IV–V w.) — arystokratce z Afryki Północnej, córce mauretańskiego wodza Nebridusa, która poślubiła rzymskiego trybuna wojskowego Timasjusza, a po jego śmierci prowadziła surowe życie pokutne, rozdając majątek ubogim. Jej duchowym kierownikiem i korespondentem listownym był sam święty Jan Chryzostom, jeden z najwybitniejszych kaznodziejów wczesnego Kościoła, którego listy do niej po dziś dzień są cennym źródłem wiedzy o życiu religijnym późnoantycznej arystokracji. Do Polski imię trafiło za pośrednictwem Kościoła. Dziś imię rzadkie, lecz o pięknym, duchowym znaczeniu nawiązującym do zbawienia (salus), niemal zapomniane poza wąskim kręgiem kalendarza liturgicznego, choć jego łacińska etymologia wciąż czyni je jednym z najbardziej optymistycznych imion w całej tradycji chrześcijańskiej, obok Feliksa i Beaty niosącym w samym rdzeniu obietnicę dobrego losu.
Salka, Salwinka, Wina
Salvina (wł., hiszp., port.), Salvine (fr.), Salvina (rum.)
Święta Salwina (28 września) — arystokratka z Afryki Północnej (IV–V w.), córka mauretańskiego wodza Nebridusa. Przyjęła chrześcijaństwo, poślubiła Timasyusza, trybuna wojskowego. Po śmierci męża prowadziła życie pokutne. Przyjaźniła się ze świętym Janem Chryzostomem, który kierował jej duchowością listownie.