Imieniny – Remigiusz

Remigiusz pochodzi z języka łacińskiego — od Remigius, wywodzącego się od remigare (wiosłować) lub od galijskiego imienia. Możliwe znaczenie: „wioślarz" lub imię galijskiego rodu. Imię franko-kościelne.

Imię Remigiusz wywodzi się z łacińskiego rzeczownika remigium, oznaczającego „wiosło" lub czynność wiosłowania, i pierwotnie mogło funkcjonować jako przydomek związany z żeglugą lub rzemiosłem szkutniczym. Do Polski dotarło w średniowieczu wraz z rozwijającym się kultem świętego Remigiusza z Reims, francuskiego biskupa i misjonarza żyjącego w V i VI wieku, który zasłynął przede wszystkim ochrzczeniem króla Franków Chlodwiga I w 496 roku — wydarzenie to uznawane jest za symboliczny początek chrześcijańskiej Francji i jeden z fundamentów całej średniowiecznej Europy Zachodniej. W polskich źródłach historycznych imię to notowane jest od XIV wieku, gdy kult apostoła Franków zaczął być szerzej obecny w tradycji kościelnej, jednak nigdy nie należało w Polsce do imion bardzo popularnych. Przez długie stulecia pojawiało się regularnie, choć w niewielkiej liczbie, głównie w środowiskach katolickich i duchownych, ceniących jego wyraźny, religijny rodowód. W XX wieku popularność imienia stopniowo malała, a współcześnie Remigiusz pozostaje wyborem niszowym, lecz dobrze rozpoznawalnym, kojarzonym z solidną, historyczną tradycją chrześcijańską. Zdrobnienia Remek i Remik towarzyszą temu imieniu od pokoleń, łagodząc jego dostojny, łacińsko-francuski rodowód w codziennym, rodzinnym użyciu.

Remek, Remi, Remiś

Rémi / Remy (franc.), Remigius (łac., niem.), Remigio (wł., hiszp.), Ремигий (ros.)

Święty Remigiusz z Reims (ok. 437–533) — arcybiskup Reims, który ochrzcił króla Franków Chlodwiga I w 496 r., otwierając drogę do chrystianizacji całej Francji. Patron Francji i Belgii; wspomnienie 1 października.

Święty Remigiusz (ok. 437–533) — biskup Reims, ochrzcił frankijskiego króla Chlodwiga I.