Imieniny Konstantyna: 18 lutego
Konstantyna pochodzi z języka łacińskiego — od constans (stały, wytrwały, niezmienny). Żeńska forma Konstantyna. Znaczenie: „stała, wytrwała, niezachwiana".
Imię noszone przez córkę cesarza Konstantyna Wielkiego, historyczną Konstancję, która w rzeczywistości była dwukrotnie zamężna — najpierw za swego kuzyna Hannibaliana, potem za cezara Gallusa — lecz w średniowiecznej hagiografii przekształcono ją w dziewicę-świętą. Według legendarnej Passio Gallicani miała odrzucić małżeństwo z poganinem Gallikanem, generałem swego ojca, i podstępem doprowadzić do jego nawrócenia na chrześcijaństwo, wysyłając z nim na wyprawę wojenną dwóch zaufanych eunuchów. Pochowano ją w okazałym mauzoleum przy Via Nomentana w Rzymie, które przetrwało do dziś jako kościół Santa Costanza — jedna z najwcześniejszych chrześcijańskich budowli na planie centralnym w historii architektury, zdobiona jednymi z najstarszych zachowanych w Rzymie mozaik. Do Polski imię trafiło przez Kościół. Dziś rzadkie, lecz o mocnym, wytrwałym znaczeniu. Forma męska Konstanty była w Polsce niegdyś bardzo popularna.
Kostka, Kostusia, Stasia, Konstantynka
Constantina (łac., wł., hiszp., ang.), Constantine (fr.), Konstantina (niem., serb.), Константина (ros.)
Święta Konstantyna (18 lutego) — córka cesarza Konstantyna Wielkiego (IV w.), czczona jako święta w Kościele katolickim i prawosławnym. Według tradycji ufundowała bazylikę nad grobem świętej Agnieszki w Rzymie i po uzdrowieniu z trądu poświęciła się życiu pobożnemu. W jej mauzoleum przy Via Nomentana mieści się do dziś kościół Santa Costanza — okrągła budowla na planie centralnym z IV wieku, uznawana za jeden z najwcześniejszych przykładów chrześcijańskiej architektury tego typu, zdobiona jednymi z najstarszych zachowanych w Rzymie mozaik monumentalnych.