Imieniny – Honorata

Honorata pochodzi z języka łacińskiego — żeńska forma od Honoratus, wywodzącego się od honor (cześć, godność, zaszczyt). Znaczenie: „uczczona, zaszczycona, godna czci". Imię wyrażające szacunek i dostojeństwo.

Imię Honorata wywodzi się od łacińskiego honoratus, oznaczającego „uhonorowaną", „otaczaną szacunkiem" lub „godną czci" — w starożytnym Rzymie imiona odwołujące się do cnót, takich jak honor czy godność, były szczególnie cenione wśród rodzin patrycjuszowskich, pragnących podkreślić swoją nienaganną reputację społeczną. Do Europy Środkowej, w tym do Polski, imię rozpowszechniło się wraz z rozwojem kultu licznych świętych noszących tę formę lub jej warianty, jednak dotarło tu stosunkowo późno, zyskując realną popularność dopiero w XIX wieku. Szczyt zainteresowania tym imieniem przypadł na przełom XIX i XX wieku, gdy w modzie były imiona łacińskie o wyraźnym, pozytywnym znaczeniu, podkreślające szlachetność charakteru noszącej je kobiety. Przez cały XX wiek Honorata pozostawała w Polsce imieniem stosunkowo rzadkim, jednak nigdy nie zniknęła całkowicie z rodzimej tradycji imienniczej, corocznie nadawana kilkudziesięciu nowo narodzonym dziewczynkom. Współcześnie nosi je w Polsce 15 459 osób według dostępnych danych, co czyni je imieniem niszowym, lecz dobrze rozpoznawalnym i cenionym za swoje dostojne, pełne godności znaczenie. Zdrobnienia Honoratka i Nora, choć rzadkie, towarzyszyły temu dostojnemu imieniu w polskiej tradycji przełomu XIX i XX wieku, łagodząc jego oficjalne, łacińskie brzmienie.

Honka, Honoratka, Hora, Noratka

Honorata (łac., wł.), Honorée (franc.), Honorata (hiszp.), Гоноратa (ros.)

Święta Honorata z Pawii (zm. ok. V w.) — dziewica konsekrowana, siostra biskupa Epifaniusza z Pawii, żyjąca w odosobnieniu i modlitwie; wspomnienie 11 stycznia.