Imieniny – Fortunata

Fortunata pochodzi z języka łacińskiego — żeńska forma od Fortunatus, wywodzącej się od fortuna (los, szczęście). Znaczenie: „szczęśliwa, obdarzona przez los". Imię noszone przez wczesnochrześcijańskie męczennice i przez postaci literackie.

Święta Fortunata — wczesnochrześcijańska męczennica, której kult łączy się z braćmi Karposem i Papylasem, straconymi w Pergamonie za odmowę złożenia ofiary bogom rzymskim — historycy wciąż spierają się, czy wydarzenie to miało miejsce za panowania Marka Aureliusza w II wieku, czy za Decjusza w wieku III. Venantius Fortunatus (ok. 535–600) — łaciński poeta i biskup Poitiers, autor hymnów Pange lingua i Vexilla regis, skomponowanych na powitanie relikwii Krzyża Świętego w 569 roku i śpiewanych w liturgii Wielkiego Piątku do dziś. Imię nosiła też Fortunata, żona parweniusza Trymalchiona w Satyrykonie Petroniusza — dawna niewolnica i tancerka, która wyniesiona do bogactwa rządziła mężem twardą ręką. W Polsce imię rzadkie, łacińskie, kojarzone głównie z dawną kulturą śródziemnomorską i wczesnochrześcijańską tradycją męczeńską pierwszych wieków.

Forta, Nata, Fortka

Fortunata (łac., wł., hiszp.), Fortunée (franc.), Фортуната (ros.)