Imieniny – Rufus

Rufus pochodzi z języka łacińskiego — od rufus (czerwony, rudy, rudowłosy). Znaczenie: „rudy, czerwonowłosy". Imię-przydomek nadawany osobom o rudych włosach, który z czasem stał się imieniem własnym.

Imię znane w starożytnym Rzymie i Biblii. W Liście do Rzymian (Rz 16,13) święty Paweł przesyła pozdrowienia dla Rufusa i jego matki, którą nazywa też swoją własną matką — badacze przypuszczają, choć bez pewności, że to ten sam Rufus, którego ojciec, Szymon z Cyreny, został przymuszony do niesienia krzyża Jezusa na Golgotę, jak opisuje Ewangelia według świętego Marka, spisana prawdopodobnie właśnie dla wspólnoty rzymskiej, wśród której żył wspomniany przez Pawła Rufus — dla starożytnych czytelników wzmianka o jego ojcu, znanym niosącym krzyż, mogła być czytelnym sygnałem tożsamości całej rodziny dla pierwszych czytelników Ewangelii, dla których imiona Aleksandra i Rufusa, synów Szymona, musiały być dobrze rozpoznawalne i od razu wymowne. Do Polski imię trafiło przez Kościół. Dziś imię bardzo rzadkie, lecz oryginalne.

Rufek, Rufi

Rufus (łac., ang.), Ruf (ros.), Rufo (wł., hiszp.), Rufus (niem., pol.)

Święty Rufus z Kapui (27 sierpnia) — biskup i męczennik z Kapui (I–II w.), czczony w tradycji kościelnej jako wczesny wyznawca wiary. Wspominany w martyrologium rzymskim.