Imieniny Kleofas: 25 września
Kleofas pochodzi od greckiego Kleophas, które wywodzi się z aramejskiego Qlopha. Znaczenie imienia jest niepewne — możliwe interpretacje to „znany ojcu" lub „chwała ojca". Imię ma wyraźne korzenie biblijne i semickie.
Kleofas to imię męskie, którego pochodzenie łączy dwa możliwe źródła. Najczęściej wywodzi się je z greckiego Kleopatros, złożonego z członów kleos — „chwała, sława" — oraz patros — „ojca", co dawałoby znaczenie „zrodzony ze sławnego ojca"; nie wyklucza się jednak, że jest to odrębne imię o korzeniach semickich, niepewne co do dokładnej etymologii. Najsłynniejszym biblijnym nosicielem imienia jest Kleofas wymieniony w Ewangelii według św. Łukasza (24, 13–35) — jeden z dwóch uczniów, którzy w dniu zmartwychwstania szli do Emaus i, nieświadomi tożsamości towarzysza podróży, rozpoznali w nim zmartwychwstałego Jezusa dopiero przy łamaniu chleba; ta scena, znana jako „droga do Emaus", należy do najbardziej znanych epizodów Nowego Testamentu. Do Polski imię dotarło wraz z chrześcijaństwem i jest poświadczone w źródłach już od XV wieku, w formach Kleofas (1453) i Klofas (1475). Współcześnie pozostaje imieniem rzadkim, kojarzonym niemal wyłącznie z tą sceną biblijną.
Kleoś, Kleofasek, Kleo.
Cleophas (ang., łac.), Cléophas (fr.), Cleofa (wł.), Cleofás (hiszp.).
Święty Kleofas, uczeń Jezusa wymieniony w Ewangelii Łukasza jako świadek zmartwychwstałego Pana w drodze do Emaus; czczony 25 września.