Imieniny Elizeusz: 14 czerwca
Elizeusz pochodzi z języka hebrajskiego — אֱלִישָׁע (Elisha), od El (Bóg) + yasha (zbawić, ocalić). Znaczenie: „Bóg jest zbawieniem", „Bóg ocala".
Imię biblijne — nosił je prorok Elizeusz, następca i uczeń Eliasza (IX w. p.n.e.), któremu przypisuje się więcej cudów niż jakiemukolwiek innemu prorokowi Starego Testamentu: wskrzeszenie syna Szunamitki, uzdrowienie syryjskiego wodza Naamana z trądu, rozmnożenie oliwy wdowy oraz sprawienie, by zgubiona, pożyczona siekiera sama wypłynęła na powierzchnię Jordanu. Znana jest też mroczniejsza opowieść, w której grupa chłopców wyśmiała jego łysinę, wołając „Wchodź, łysy!" — w odpowiedzi Elizeusz przeklął ich w imię Boga, po czym z lasu wyszły dwie niedźwiedzice i pokaleczyły czterdzieścioro dwoje z nich. Zanim jednak Eliasz odszedł, unosząc się do nieba na ognistym rydwanie wśród wichru, Elizeusz poprosił go o podwójną porcję jego ducha proroczego — prawo przysługujące pierworodnemu synowi — i otrzymawszy spadający na ziemię płaszcz mistrza, przejął po nim urząd, dokonując odtąd, według tradycji, dwukrotnie więcej cudów niż jego poprzednik. W Polsce imię rzadkie, używane głównie w kręgach religijnych.
Elek, Elizeuszek, Elisz
Elisha (ang., hebr.), Élisée (fr.), Eliseo (wł., hiszp., port.), Elisäus (niem.), Елисей (ros.)
Prorok Elizeusz (14 czerwca) — jeden z największych proroków Starego Testamentu (IX w. p.n.e.), uczeń i następca proroka Eliasza. Opisany w Drugiej Księdze Królewskiej jako cudotwórca i obrońca ubogich. Czczony w tradycji żydowskiej, chrześcijańskiej i islamskiej (jako Alyasa).