Imieniny – Pelagia

Pelagia pochodzi z języka greckiego — od pelagios (πελάγιος): pelagos (morze, głębia morska). Znaczenie: „morska, z morza". Imię o silnym związku z żywiołem wody, noszone przez kilka świętych wczesnochrześcijańskich.

Pelagia to imię o silnym, morskim rodowodzie etymologicznym, w mitologii greckiej będące też jednym z przydomków Afrodyty, urodzonej — według legendy — z morskiej piany. W tradycji chrześcijańskiej imię nosiły dwie różne, choć często mylone ze sobą święte: Pelagia z Antiochii, piętnastoletnia dziewczyna, która za panowania Dioklecjana skoczyła z dachu domu, by uniknąć hańby i zachować czystość, oraz Pelagia Pokutnica, słynna niegdyś antiochijska tancerka i kurtyzana, która po nawróceniu przez biskupa Nonnusa przywdziała męski strój, zamieszkała jako pustelnik na Górze Oliwnej i zmarła w opinii świętości. Obie historie, choć różne, uczyniły imię symbolem duchowej przemiany i pokuty, szczególnie cenionym w Kościele wschodnim. Do Polski imię trafiło wraz z chrześcijaństwem wschodnim i pozostaje dziś liturgiczne, czczone 8 października, ale rzadko nadawane — według danych PESEL nosi je 3714 Polek, głównie starszego pokolenia. Ikonografia często przedstawia Pelagię Pokutnicę w kobiecym stroju porzuconym u stóp pustelni, symbolizującym definitywne zerwanie z dawnym życiem. W polskiej tradycji ludowej dzień świętej Pelagii, 8 października, uznawano dawniej za zapowiedź nadchodzącej zimy.

Pela, Pelagiuszka, Lagusia

Pelagia (łac., hiszp., wł.), Pélagie (franc.), Пелагия (ros.)

Święta Pelagia z Antiochii (zm. ok. 311) — dziewica, rzuciła się z okna by uchronić swą czystość przed żołnierzami. Święta Pelagia Pokutnica — nawrócona tancerka z Antiochii (V w.); wspomnienie 8 października.