Imieniny Martynian: 2 stycznia, 13 lutego, 2 lipca, 16 października
Martynian pochodzi z języka łacińskiego — od Martinianus, będącego rozszerzoną formą imienia Martinus (od Marsa, boga wojny). Znaczenie: „poświęcony Marsowi", „wojowniczy".
Imię znane w starożytnym Kościele, niesione przez kilku świętych, z których najbardziej znany jest Martynian z Cezarei Palestyńskiej (V wiek) — pustelnik, który w wieku osiemnastu lat osiadł na pustyni i przez ćwierć wieku prowadził surowe życie ascety. Gdy pewnej nocy odwiedziła go kobieta, próbując go uwieść, wszedł boso w rozżarzone węgle, mówiąc, że woli spłonąć na ziemi, niż w piekle za grzech — wstrząśnięta tym kobieta, Zoe, nawróciła się i resztę życia spędziła jako mniszka w klasztorze w Betlejem. By uniknąć kolejnych pokus, Martynian przeniósł się na samotną skałę pośrodku morza, lecz gdy po latach fale wyrzuciły na nią rozbitkę, wolał skoczyć do wody i płynąć do brzegu, niż zostać z nią sam na sam. Czczony na Wschodzie i Zachodzie jako wzór ascety i pokutnika.
Martyś, Marcin, Martynianek
Martinianus (łac.), Martinien (fr.), Martiniano (wł., hiszp.), Martinian (ros.)
Święty Martynian (13 lutego) — palestyński pustelnik z V wieku, żyjący na skale pośrodku morza. Według tradycji nawróciła go i uratowała przed grzechem święta Zofia. Czczony na Wschodzie i Zachodzie jako wzór ascety i pokutnika.