Imieniny Maro: 14 lutego, 15 kwietnia
Maro to skrócona lub archaiczna forma imienia Marek (łac. Marcus), wywodząca się od boga wojny Marsa. Możliwe też powiązanie z łacińskim mas, maris (mężczyzna) lub z oskiem Mamers (Mars). Imię oznacza „należący do Marsa" lub „mężny".
Maro to imię o dwóch niezależnych od siebie źródłach etymologicznych. W tradycji rzymskiej Maro funkcjonowało jako łacińskie cognomen o niepewnym pochodzeniu, wiązane niekiedy z określeniem lokalnego urzędnika municypalnego — najsłynniejszym jego nosicielem był Publiusz Wergiliusz Maro (70–19 p.n.e.), urodzony w niewielkiej wiosce Andes koło Mantui, syn niezamożnego rolnika, który dzięki wykształceniu i talentowi stał się największym poetą starożytnego Rzymu, autorem Eneidy — narodowej epopei Rzymian opisującej mityczne początki miasta. Zupełnie odrębne, niezwiązane etymologicznie znaczenie imię to ma w tradycji chrześcijańskiego Bliskiego Wschodu — w języku syryjskim (aramejskim) słowo maro oznacza „święty, pan" i posłużyło za źródło nazwy Kościoła maronickiego, wywodzącego swoją nazwę od św. Marona, syryjskiego pustelnika żyjącego na przełomie IV i V wieku, wokół którego duchowego dziedzictwa uformowała się wspólnota chrześcijan libańskich. Te dwa niezależne, przypadkowo zbieżne brzmieniowo źródła — łacińskie i syryjskie — sprawiają, że imię Maro ma podwójny, niepowiązany rodowód kulturowy. W Polsce jest rzadkie.
Marek, Marko, Maruś — imię samo w sobie jest krótkie.
Maro (łac., wł.), Maro (gr.) — forma archaiczna, w różnych językach zastąpiona przez Marcus/Marco/Marc.