Imieniny Erna: 12 stycznia
Erna pochodzi z języka staronordyckiego/germańskiego — skrócona forma imion złożonych z elementem ernst (poważny, zdecydowany) lub od aro (orzeł). Znaczenie: „poważna" lub „orlica". Spotykana też jako forma żeńska od Ernest.
Największą popularność zyskało na przełomie XIX i XX wieku w krajach skandynawskich oraz na obszarze niemieckojęzycznym, gdzie modne były wówczas krótkie, dźwięczne imiona o wyraźnie germańskim rodowodzie, kontrastujące z dłuższymi formami romańskimi czy biblijnymi. Do Polski imię trafiło niemal wyłącznie za pośrednictwem wpływów niemieckich, dlatego historycznie występowało głównie na Śląsku, Pomorzu i w Wielkopolsce — regionach o silnych związkach kulturowych i administracyjnych z krajami niemieckojęzycznymi w XIX i na początku XX wieku. Dziś jest imieniem rzadkim, kojarzonym niemal wyłącznie z najstarszym pokoleniem mieszkanek tych regionów — nosi je ok. 1 tysiąca Polek.
Ernusia, Ernka
Erna (niem., skand.), Ernestine (franc.), Ernestina (wł., hiszp.)