Imieniny Elfryda: 20 maja, 8 grudnia
Elfryda pochodzi ze staroangielskiego — od Ælfþryð: ælf (elf, duch natury) + þryð (siła, moc). Znaczenie: „moc elfów" lub „ta, której siłą są elfy". Imię angielskie z epoki anglosaskiej.
Elfryda, od staroangielskiego Ælfþryð („moc elfów"), było w średniowiecznej Anglii imieniem szczególnie popularnym wśród arystokracji i rodzin królewskich. Najsłynniejszą historyczną nosicielką pozostaje Elfryda (ok. 945–1000), trzecia żona króla Anglii Edgara Spokojnego i matka Ethelreda Nieprzygotowanego — według średniowiecznych kronik, niepotwierdzonych jednak przez współczesnych historyków z pełną pewnością, miała być zamieszana w spisek prowadzący do zamordowania swojego pasierba, młodego króla Edwarda Męczennika, w 978 roku, co utorowało drogę do tronu jej własnemu synowi. Ta mroczna legenda na wieki związała imię Elfryda z ambicją i intrygą dworską w angielskiej tradycji historycznej. Imię wyszło z powszechnego użycia już w średniowieczu, by odrodzić się dopiero w XIX wieku, zarówno w Anglii, jak i w Niemczech, w ramach romantycznej mody na dawne, anglosaskie imiona. Do Polski trafiło za pośrednictwem literatury romantycznej i pozostaje dziś rzadkie, kojarzone głównie ze starszym pokoleniem — według danych PESEL nosi je 1768 Polek.
Elfka, Elfa, Frydka
Elfrida (ang.), Elfriede (niem.), Эльфрида (ros.)
Święta Etheldreda (Æthelthryth) z Ely (ok. 636–679) — mimo podobieństwa brzmieniowego to inne, odrębne staroangielskie imię niż Elfryda („æthel" – szlachetny, nie „ælf" – elf); królowa Northumbrii, która pomimo dwóch małżeństw zachowała dziewictwo i założyła klasztor w Ely. Elfryda formalnie nie ma własnego patrona w kalendarzu rzymskim; wspomnienie Etheldredy 23 czerwca.