Imieniny Dezyderiusz: 11 lutego, 25 marca, 23 maja, 17 września, 19 września
Dezyderiusz pochodzi z języka łacińskiego — od słowa desiderium, oznaczającego „pragnienie, tęsknota, życzenie". Imię wyrażało głębokie oczekiwanie i duchową tęsknotę.
Imię było popularne w średniowiecznej Europie, szczególnie w Galii i Italii, noszone zarówno przez duchownych, jak i władców. Najbardziej doniosłą postacią historyczną tego imienia był Dezyderiusz (rządził 757–774) — ostatni król Longobardów, który udzielając schronienia synom zmarłego Karlomana, sprowokował gniew Karola Wielkiego. Ten najechał królestwo Longobardów, pokonał Dezyderiusza pod Mortarą, a następnie przez rok oblegał stołeczną Pawię, aż do jej kapitulacji w 774 roku — sam przyjął wówczas tytuł króla Longobardów i żelazną koronę lombardzką, kończąc niezależne istnienie tego państwa, a pokonany Dezyderiusz dożył reszty życia jako więzień w klasztorze Corbie we Francji, gdzie zmarł wkrótce potem w bliżej nieokreślonych okolicznościach. W Polsce imię Dezyderiusz należy do rzadkich, lecz znanych z kalendarza liturgicznego dzięki dwóm wspomnianym wcześniej świętym biskupom-męczennikom noszącym je w epoce Merowingów.
Dezio, Dezi, Dezek
Desiderius (łac.), Didier (fr.), Desiderio (wł., hiszp.), Desidério (port.), Desider (węg.)
Święty Dezyderiusz z Vienne (23 maja) — biskup Vienne w Galii, zamordowany ok. 607 roku z rozkazu królowej Brunhildy za odważne upominanie dworu królewskiego. Czczony jako męczennik.
Święty Dezyderiusz z Langres (23 maja) — biskup z IV wieku, jeden z patronów diecezji Langres we Francji, czczony jako męczennik.