Imieniny Wilfryd: 12 października
Wilfryd pochodzi z języka anglosaskiego — od wil (wola, pragnienie, życzenie) i friþ (pokój, bezpieczeństwo). Znaczenie: „ten, który pragnie pokoju" lub „silna wola pokoju". Imię typowo anglosaskie, znane w Polsce za sprawą świętych.
Wilfryd to imię męskie pochodzenia germańskiego, złożone z członów wil — „wola, pragnienie" — oraz fred — „pokój, przyjaźń", co razem daje znaczenie „ten, którego wolą jest pokój" — pod względem semantycznym imię to bywa porównywane do słowiańskiego Wolimira. Najsłynniejszym jego nosicielem jest św. Wilfryd z Yorku (634–709), jeden z najbardziej wpływowych duchownych wczesnośredniowiecznej Anglii — opat klasztoru w Ripon, a następnie biskup Yorku i Hexham. Odegrał kluczową rolę na synodzie w Whitby w 664 roku, na którym Kościół nortumbryjski opowiedział się za rzymskimi, a nie celtyckimi zwyczajami liturgicznymi, w tym za rzymskim sposobem obliczania daty Wielkanocy — decyzja ta miała fundamentalne znaczenie dla ujednolicenia praktyk religijnych w Anglii. Wilfryd przyczynił się też osobiście do nawrócenia pogańskiego jeszcze wówczas królestwa Sussex, prowadząc tam misję ewangelizacyjną pod koniec VII wieku. Kościół katolicki i anglikański czczą go wspólnie jako świętego, a jego wspomnienie liturgiczne przypada na 12 października.
Wilfek, Fredek, Wilf
Wilfrid (ang., franc., niem.), Wilfrido (hiszp., wł.), Wilfridus (łac.), Вилфрид (ros.)