Imieniny Serwacy: 13 maja
Serwacy pochodzi z języka łacińskiego — od Servatius, wywodzącego się od servare (zachowywać, strzec, ratować). Znaczenie: „strzegący, ratujący". Imię jednego z trzech „zimnych ogrodników" — świętych patronów ostatnich wiosennych przymrozków.
Serwacy to imię męskie pochodzenia łacińskiego, utworzone przyrostkiem -ius od przydomka Servatus, imiesłowu biernego czasownika servare — „zachować, ocalić", co nadaje mu znaczenie „ten, który został ocalony" lub „zachowany". Najsłynniejszym jego nosicielem jest św. Serwacy, biskup Tongeren w rzymskiej prowincji Germania Wtórna, dzisiejszej Belgii — jego pochodzenie wskazuje prawdopodobnie na Europę Wschodnią lub Armenię, a urząd biskupi objął jeszcze przed rokiem 345. Jako zdecydowany przeciwnik arianizmu, herezji kwestionującej pełne bóstwo Chrystusa, bronił ortodoksyjnej nauki o Trójcy Świętej na synodzie w Rimini w 359 roku, co przysporzyło mu uznania w historii wczesnego Kościoła zachodniego. Zmarł prawdopodobnie 13 maja 384 roku, choć dokładna data pozostaje niepewna wobec skąpych źródeł na jego temat — jest uznawany za pierwszego historycznie udokumentowanego biskupa na ziemiach dzisiejszej Belgii. W polskiej tradycji ludowej Serwacy znany jest przede wszystkim jako jeden z tzw. „zimnych ogrodników", obok Pankracego i Bonifacego, którym przypisywano ostatnie wiosenne przymrozki w połowie maja.
Serwek, Wacy, Serwaś
Servatius (łac., niem.), Servais (franc.), Servazio (wł.), Servasio (hiszp.), Серватий (ros.)