Imieniny – Laura

Laura pochodzi z języka łacińskiego — od laurus (laur, wawrzyn). Znaczenie: „uwieńczona laurem". Wieniec laurowy w starożytności był symbolem zwycięstwa, chwały i poetyckiej doskonałości. Imię kojarzy się z poezją i miłością od epoki Renesansu.

W Polsce imię to znane było już w XIII wieku, choć początkowo w innej, pochodnej formie — Laureta — a w swojej dzisiejszej postaci, jako Laura, pojawiło się dopiero w XIX wieku. Przez długi czas pozostawało rzadkością, a jego popularność zaczęła wyraźnie rosnąć dopiero w latach 70. XX wieku. Prawdziwy, spektakularny wzrost nastąpił jednak w ostatnich dwóch dekadach — na początku XXI wieku imię wcale nie było jeszcze powszechne, w 2000 roku nazwano tak zaledwie 1069 dziewczynek, jednak w kolejnych latach jego popularność systematycznie rosła, aż stało się jednym z chętniej wybieranych imion żeńskich w Polsce. Według danych ze stycznia 2026 roku nosiło je już 82 455 Polek. Współcześnie Laura cieszy się uznaniem zarówno w Polsce, jak i za granicą, cenione za eleganckie, proste w wymowie i uniwersalne brzmienie, dobrze rozpoznawalne niemal w każdym języku europejskim. Wśród znanych nosicielek tego imienia warto wymienić Laurę de Noves, XIV-wieczną muzę włoskiego poety Francesca Petrarki, której na cześć powstały jedne z najsłynniejszych utworów miłosnych w historii literatury europejskiej.

Laurka, Lausia, Lala, Laureczka

Laura (ang., wł., hiszp., niem., port.), Laure (franc.), Лора (ros.)

Święta Laura z Kordoby (zm. ok. 864) — mniszka, chrześcijanka od urodzenia (mozarabka pochodzenia wizygockiego), wrzucona do wrzącego ołowiu przez Maurów za odmowę przejścia na islam. Błogosławiona Laura Vicuña (1891–1904) — chilijska dziewczyna ofiarująca życie za nawrócenie matki; wspomnienia 19 października i 22 stycznia.

Laura — ukochana włoskiego poety Francesca Petrarki, bohaterka jego słynnych sonetów.