Imieniny Wilibald: 7 lipca, 18 grudnia
Wilibald pochodzi z języka germańskiego — od willo (wola, zamierzenie) + bald (śmiały, odważny). Znaczenie: „śmiały w swej woli", „odważny w dążeniu do celu".
Imię popularne w średniowiecznych Niemczech i Anglii. Do Polski trafiło za pośrednictwem Kościoła, czczącego świętego Wilibalda z Eichstätt (ok. 700–787) — anglosaskiego mnicha, bratanka świętego Bonifacego, który jako jeden z pierwszych znanych z imienia Anglików odbył pielgrzymkę do Ziemi Świętej (ok. 723–729), opisaną następnie przez zakonnicę Hugebę w jednym z najstarszych zachowanych angielskich dzienników podróży. Po powrocie wstąpił do klasztoru na Monte Cassino, skąd wysłał go krewny, święty Bonifacy, na misję do Niemiec — tam został pierwszym biskupem nowo utworzonej diecezji Eichstätt. Kanonizowany w 938 roku przez papieża Leona VII. Jego podróż, prowadząca przez Sycylię, Cypr i Syrię aż do Jerozolimy, spisana została przez zakonnicę Hugebę pod tytułem Hodoeporicon i uznawana jest za jeden z najstarszych zachowanych opisów podróży autorstwa Anglika. Dziś imię bardzo rzadkie w Polsce, zachowane głównie w kalendarzu liturgicznym.
Wili, Baldi, Wilibaldek
Willibald (niem.), Wilibaldo (wł., hiszp.), Willibald (ang. — forma hist.), Willebald (starg.)
Święty Wilibald z Eichstätt (7 lipca) — angielski mnich i biskup (ok. 700–787), bratanek świętego Bonifacego. Jako jeden z pierwszych Anglików odbył pielgrzymkę do Ziemi Świętej (ok. 723–729). Następnie wstąpił do Monte Cassino i został wysłany przez Bonifacego na misję do Niemiec, gdzie był pierwszym biskupem Eichstätt. Kanonizowany w 938 roku.