Imieniny Nikanor: 10 stycznia, 5 czerwca
Nikanor pochodzi od greckiego Nikanōr, złożonego z nikē (zwycięstwo) i anēr/andros (mężczyzna, mąż). Imię oznacza „zwycięski mąż" lub „ten, który odnosi zwycięstwo jak prawdziwy mężczyzna". Należy do grupy greckich imion z rdzeniem nikē.
Nikanor to imię męskie pochodzenia greckiego, wywodzące się od czasownika nikaō — „zwyciężam", i oznaczające dosłownie „zwycięzcę" lub „tego, który odnosi zwycięstwo" — jest ono formą obocznie spokrewnioną z imieniem Nikander, opartym na tym samym rdzeniu zwycięstwa. Imię to pojawia się już w Septuagincie, greckim tłumaczeniu Starego Testamentu, między innymi w Drugiej Księdze Machabejskiej, gdzie Nikanor występuje jako jeden z seleucydzkich dowódców wojskowych walczących przeciw powstaniu żydowskich Machabeuszy. W Nowym Testamencie, w Dziejach Apostolskich (6, 5), imię to nosi jeden z siedmiu pierwszych diakonów wybranych przez wczesną gminę chrześcijańską w Jerozolimie do pomocy apostołom w posłudze charytatywnej wobec ubogich — wybór ten, obok szerzej znanego diakona Szczepana, uznawany jest za początek formalnej struktury diakonatu w Kościele. Ta podwójna obecność imienia — zarówno w kontekście historyczno-wojskowym Starego Testamentu, jak i religijno-organizacyjnym Nowego Testamentu — nadaje mu szczególne miejsce w tradycji biblijnej. W Polsce imię jest dziś rzadkie.
Nikanorек, Nika, Niko, Nikanek.
Nicanor (łac., ang., hiszp.), Nicanore (wł.), Nicanor (fr.), Νικάνωρ — Nikanōr (gr.), Никанор — Nikanor (ros.).
Święty Nikanor, jeden z siedmiu pierwszych diakonów wybranych przez apostołów w Jerozolimie (Dz 6,5); czczony 10 stycznia.