Imieniny Lawinia: 14 kwietnia
Lawinia pochodzi z języka łacińskiego — od nazwy miasta Lavinium, założonego przez Eneasza w Lacjum i nazwanego na cześć żony Lawinii. Etymologia niepewna; możliwy związek z łacińskim lavare (myć) lub z nazwą rzeki. Imię oznacza: „ta z Lavinium".
W mitologii i historii Rzymu Lawinia była córką króla Latynów, o której rękę rywalizowali trojański przybysz Eneasz oraz miejscowy książę Turnus, co doprowadziło do krwawej wojny opisanej w drugiej połowie Eneidy Wergiliusza — mimo centralnej roli w fabule sama Lawinia w całym eposie nie wypowiada ani jednego słowa. Tę literacką ciszę przełamała dopiero amerykańska pisarka Ursula K. Le Guin w swojej ostatniej powieści Lavinia (2008), oddając bohaterce głos i pierwszoosobową narrację, w której rozmawia nawet z duchem umierającego Wergiliusza jako autora jej losu — powieść zdobyła nagrodę Locus. Sam Eneasz, zgodnie z rzymską tradycją założycielską, nazwał na cześć żony nowo wzniesione miasto Lavinium, gdzie ustanowił kult przywiezionych z Troi bogów domowych, Penatów, sprawowany później regularnie przez rzymskich urzędników. Do Polski imię dotarło przez kulturę klasyczną. Dziś rzadkie i poetyckie.
Lawi, Winia, Lawinka
Lavinia (wł., ang., rum.), Lavinie (fr.), Lavinia (hiszp., port.)