Imieniny – Gleb

Gleb pochodzi z języka staronordyckiego — od Guðleifr, złożonego z guð (bóg) i leifr (dziedzic, spadkobierca). Znaczenie: „dziedzic bogów". Do Rusi imię trafiło wraz z waregami (Wikingami) osiedlającymi się na wschodzie Europy.

Do Rusi Kijowskiej imię to trafiło wraz z Waregami — skandynawskimi kupcami i wojownikami, którzy w IX wieku założyli tam pierwsze struktury państwowe. Najsłynniejszym nosicielem jest Gleb Włodzimierzowicz (ok. 984–1015), książę muromski, młodszy syn Włodzimierza Wielkiego, który po śmierci ojca został podstępnie zwabiony i zamordowany na rozkaz brata Świętopełka, walczącego o tron kijowski — wraz ze starszym bratem Borysem, zabitym w niemal identycznych okolicznościach, Gleb odmówił stawiania zbrojnego oporu, wybierając chrześcijańską pokorę zamiast bratobójczej wojny. Ich śmierć uczyniła ich pierwszymi kanonizowanymi świętymi całej Rusi. Ich kult zapoczątkował na Rusi tradycję czczenia władców-męczenników, znanych w teologii prawosławnej jako strastoterpcy. W Polsce imię pozostaje rzadkie. Nosi je ok. 600 mężczyzn.

Glebek

Глеб (ros., ukr., biał.), imię typowo wschodniosłowiańskie.

Święty Gleb, książę-męczennik — wraz z bratem Borysem czczony w Kościele prawosławnym jako pierwszy kanonizowany święty Rusi, patron niewinnie prześladowanych; wspólne wspomnienie obu braci przypada 24 lipca według kalendarza juliańskiego (6 sierpnia według gregoriańskiego), a osobne wspomnienie męczeństwa samego Gleba — 5 września według kalendarza juliańskiego (18 września według gregoriańskiego). Polska data imienin (24 lipca) odpowiada dacie juliańskiej przyjętej wprost, bez przeliczenia na kalendarz gregoriański — to częsta praktyka przy imionach o rodowodzie prawosławnym.