Imieniny Walburga: 25 lutego, 6 sierpnia
Imię Walburga pochodzi z języka starogermańskiego. Złożone z wald (władza, las) i burg (twierdza, gród). Oznacza „władczyni twierdzy" lub „ta, która strzeże grodu".
Imię angielskiej zakonnicy i misjonarki Walburgi (ok. 710–779), która na prośbę swojego krewnego, świętego Bonifacego, przybyła z Anglii do pogańskich jeszcze Niemiec, by wspierać tamtejszą chrystianizację, i została opatką podwójnego klasztoru w Heidenheim. Jej brat Willibald jako pierwszy Anglik spisał relację z pielgrzymki do Ziemi Świętej. Po śmierci jej relikwie złożono w Eichstätt, gdzie od 1042 roku z kamiennego sarkofagu wypływa tajemnicza ciecz zwana „olejkiem Walburgi", której miejscowa ludność od wieków przypisuje cudowne właściwości lecznicze. Z jej imieniem związana jest też Noc Walpurgii (30 kwietnia/1 maja) — dawna, przedchrześcijańska tradycja ludowa obchodzona do dziś w Europie Środkowej, dziś kojarzona głównie ze zlotami czarownic, choć jej pierwotne, chrześcijańskie znaczenie związane z samą świętą Walburgą ma z tą ludową, przedchrześcijańską symboliką niewiele wspólnego — to typowy przykład nałożenia się dwóch odrębnych tradycji na tę samą datę kalendarzową.
Walburga, Wala, Walka
Walburga (ang., niem.), Valpurga (wł.), Gauburge (franc.), Вальбурга (ros.)
Święta Walburga, opatka (25 lutego / 1 maja)