Imieniny Chociebor: 6 lipca
Chociebor to staropolskie imię męskie, złożone z dwóch słowiańskich członów: chocieć (chcieć, pragnąć) oraz bor (walka, bój — od czasownika borić się, walczyć). Znaczenie: „pragnący walki", „ten, który chce walczyć". Zachowała się też wariantowa forma Kociebor.
Chociebor to jedno z dawnych, staropolskich imion słowiańskich, wywodzących się z okresu przedchrześcijańskiego, gdy w Polsce i całej Słowiańszczyźnie powszechnie nadawano dzieciom imiona dwuczłonowe, złożone z rdzeni wyrażających cechy pożądane u przyszłego wojownika — odwagę, siłę, waleczność. Chociebor łączy człon „chocieć" (pragnąć) z „bor" (walka), tworząc życzenie waleczności już w momencie nadania imienia — podobnie jak inne dwuczłonowe imiona rycerskie tego okresu. Tego typu imiona były typowe dla tradycji słowiańskiej sprzed chrztu Polski w 966 roku. Po chrystianizacji rodzime imiona słowiańskie stopniowo ustępowały miejsca imionom biblijnym i imionom świętych patronów, a wiele z nich — w tym Chociebor — wyszło z powszechnego użycia już w średniowieczu, pozostając czasem jedynie w nazwach miejscowości wywodzących się od imion ich dawnych właścicieli lub założycieli. Dziś Chociebor należy do imion praktycznie zapomnianych, znanych głównie badaczom onomastyki i miłośnikom dawnej kultury słowiańskiej. Współcześnie bywa odkrywane na nowo przez rodziców poszukujących rzadkich, w pełni rodzimych imion o słowiańskim rodowodzie, wolnych od późniejszego chrześcijańskiego zapożyczenia.
Chociek, Borek — formy rzadko stosowane, głównie hipotetyczne.
Kociebor (pol., forma wariantowa); brak bezpośrednich odpowiedników poza słowiańskim kręgiem językowym.