Imieniny Edda: 16 września
Edda pochodzi z języka staronordyckiego — od edda, znaczącego „prababka, pramatka" lub od óðr (natchnienie, szaleństwo poetyckie). Imię znane przede wszystkim jako tytuł zbiorów mitologii nordyckiej.
Edda to imię o niejednoznacznej, wielowątkowej etymologii. Jedna z teorii wiąże je ze staroislandzkim słowem oznaczającym „prababcię" lub „mądrą, starą kobietę", co nadawałoby mu znaczenie związane z mądrością i więzią z tradycją — skojarzenie wzmacnia fakt, że nazwą Edda określa się także średniowieczne islandzkie zbiory pieśni mitologicznych i heroicznych, spisane w XIII wieku i stanowiące najważniejsze źródło wiedzy o mitologii nordyckiej. Inna teoria wywodzi imię ze staroangielskiego lub starogermańskiego rdzenia ead, oznaczającego „szczęście" i „dobrobyt". Współcześnie przyjmuje się też, że Edda funkcjonuje jako włoska forma norweskiego i szwedzkiego imienia Hedda, samego wywodzącego się od germańskiego Hedwig — czyli w polskiej wersji Jadwiga — co łączy pozornie odległe imię skandynawskie z dobrze znaną w Polsce tradycją piastowską. W krajach nordyckich imię to cieszy się umiarkowaną popularnością do dziś, w Polsce pozostaje rzadkim, egzotycznym wyborem.
Eddka, Edi
Edda (szw., norw., isl., niem.), Edda (ang.)